[Kuk’s Diary] Day 1 : Parting is such sweet sorrow

Parting is such sweet sorrow

Juliet:
‘Tis almost morning, I would have thee gone—
And yet no farther than a wan-ton’s bird,
That lets it hop a little from his hand,
Like a poor prisoner in his twisted gyves,
And with a silken thread plucks it back again,
So loving-jealous of his liberty.

Romeo:
I would I were thy bird.

Juliet:
Sweet, so would I,
Yet I should kill thee with much cherishing.
Good night, good night! Parting is such sweet sorrow,
That I shall say good night till it be morrow. [Exit above]

Romeo And Juliet Act 2, scene 2, 176–185 -Shakespeare

คนสิบกว่าคนเพิ่งแยกย้ายกลับบ้าน จากงานเลี้ยงส่งเพื่อนที่ทำงาน ในเวลาโอกาสที่ประจวบเหมาะกับความสามารถของเพื่อนไปถูกตาต้องใจผู้ให้สัมภาษณ์งานจนอยากดึงตัวไป บรรยากาศร้านแบบ outdoor สภาพโปร่ง อากาศถ่ายเทได้ดี เพลงเพราะน่านั่ง ไม่อาจลบความเศร้าที่แฝงอยู่ในพวกเราทุกคน ใช่แล้ว เราต้องจากกัน เราจะไม่มีวันพรุ่งนี้ของ “เรา” แต่จะเป็น ของ “ฉัน” และของ “เธอ”

สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำ คือ งานเลี้ยงส่งจะเป็นงานที่มีความสุขและความเศร้าปนกันอยู่มาก จนบางครั้ง การลาจากกันนั้น อาจจะเป็นความเศร้าที่แสนหอมหวาน ดังที่ Shakespeare เคยกล่าวไว้…

ฉันยืนอยู่ตรงระเบียงคอนโด ชั้นที่สิบกว่าๆ ลมข้างนอกพัดเข้ามาปะทะร่างกายฉันจนตัวสั่นเบาๆ มือข้างหนึ่งถือสมุดเล่มเล็ก มืออีกข้างจรดดินสอบรรยายความรู้สึกที่ตัวฉันมี สายตามองไปบนฟ้า “คืนนี้เมฆเยอะจัง” ใช่แล้ว ฉันกำลังคุยกับท้องฟ้า ฉันกำลังมองหาดวงดาว เพียงแต่คืนนี้เมฆเยอะ ฟ้าปิด ไม่มีดวงดาว ตัดไปที่เสียงเพลงลอยดังมาจากในห้อง เพลงที่เล่นวนอยู่เพลงเดียว ท่อน “But are we all lost stars,trying to light up the dark” ยังก้องดังในความคิด ( แปะ link เผื่อมีใครสนใจ http://youtu.be/vyT-oGDnMqE) ลมปะทะตัวเบาๆ อีกระลอกหนึ่ง ทำให้หนาวยิ่งไปกว่าเดิม

มองไปด้านหน้า เห็นแสงสีเมืองหลวง ตามประสาคืนวันศุกร์สิ้นเดือน…. หลายคนอาจจะกำลังปั่นงานก่อนได้นอนพักวันหยุดสุดสัปดาห์ หลายคนอาจจะกำลังปาร์ตี้อย่างสนุกสนาน  หลายคนอาจจะหนีแสงสีเข้าป่าขึ้นดอยขึ้นภู… ส่วนฉันมีคำพูดมากมายที่อยากจะบรรยายออกมา ฉันอยากให้พระจันทร์และดวงดาวฟังฉันที

โลกนี้มีการจากลาเกิดขึ้นทุกวัน บางคนต้องพรากจากกันช่วงเวลาหนึ่ง บางคนจำใจเดินห่างกันไปเพราะความไม่เข้าใจ บางคนโดนโชคชะตากระชากชีวิตให้ต้องไกลจากครอบครัวและคนรัก บางคนไล่ตามหาความฝันจนห่างไกลไปจากความสุข และบางคนพยายามละทิ้งความรู้สึกบางอย่าง ใช่ บางคนพยายามหนีความรัก ความเกลียดหรือความรู้สึกอื่น ไม่ว่าจะพยายามทิ้ง หรือ เป็นเพราะจำเป็นต้องลาจาก สิ่งหนึ่งที่จะต้องเกิดขึ้น (ไม่มากก็น้อย) คือ “ความคิดถึง”

ฉันยังยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียง เอามือกอดตัวเอง (ทำไมมนุษย์กอดตัวเองแล้วไม่อุ่นนะ) ยิ้มให้ท้องฟ้าที่ไม่มีดาว ในใจหวังเพียงแค่ให้อีกฝั่งนึงของประเทศ ท้องฟ้าประดับด้วยดาว มีลมพัดเย็น มีคนอิ่มเอมใจกับท้องฟ้าและหมู่ดาวในคืนนี้…

เอามือถือออกมาเก็บภาพเล็กๆน้อยๆ ภาพที่มุมเดิม แต่บรรยากาศไม่เคยเดิมเลยสักวัน บางวันรถเยอะ บางวันรถน้อย บางวันวุ่นวาย บางวันเงียบสงบ บางครั้งชีวิตคนเมืองแบบฉัน ก็อาจจะแค่ต้องการมุมเล็กๆ ให้ชีวิตของฉันเป็นไปในแบบที่ต้องการ… ชีวิตที่เราได้ยินความคิดตัวเอง ชีวิตที่ได้อวยพรให้เขามีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ กับสิ่งที่เขาชอบ….

IMG_0725
เวลาแสงไฟฝีมือมนุษย์ตัดกับสีดำมืดของท้องฟ้าตามธรรมชาติแล้วสวยดี แต่ฉันชอบมองดวงดาวแสงตามธรรมชาติมากกว่านะ

ปล. ฉันคิดถึงเธอนะ ดวงดาวน้อยๆของฉัน

ปล. 1 ขอบคุณแรงบันดาลใจในการเขียนครั้งนี้ (ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้นานแล้วนะ เขินๆเหมือนกัน )

Good night, good night! Parting is such sweet sorrow,
That I shall say good night till it be morrow.

ROMEO AND JULIET ACT 2, SCENE 2, 176–185 -SHAKESPEARE

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s