อรุณสวัสดิ์

ตึ้งตึ่ง ตึ้งตึ่ง ตึ้งตึ่ง

เสียงเทคโนโลยีปลุกฉันจากโลกความฝัน

มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือ ถึงงัวเงียแต่ก็พอจะรับข่าวสารได้บ้าง ฉันคุยกับตัวเองอีกสองสามคำ ก่อนจะกดปิดเสียงกวนความฝัน แล้วถลำตัวเองกลับสู่โลกใบโปรด

เธอยืนอยู่ตรงนั้น “เจ้าความรัก” ฉันเผลอเรียกเธอแบบนั้น เธอแสดงท่าทีไม่พอใจ ฉันยิ้มให้ความน่ารักของเธอ

เธอมักจะปรากฏตัวในความฝัน ความฝันที่เรียกว่า “ฝันดี” ความฝันที่ทำให้ โลกความเป็นจริงเลวร้ายลงอย่างไม่เจตนา

เธอยิ้ม…

ทุกครั้งที่เธอสร้างความไม่เข้าใจไว้ให้โลก เธอจะมีความสุขกว่าทุกช่วงวินาทีอื่น เธอมักจะวิ่งไปรอบๆ โดยไม่สนใจจังหวะดนตรีใดๆ เธอดูเป็นอิสระจากความคิดของ(คนบน)โลก แต่ฉันมั่นใจ ว่าเธอไม่มีวันเป็นอิสระจากความคิดของตัวเธอเอง

ฉันกระซิบเบาๆพอให้มั่นใจว่า คำพูดเหล่านั้น คือ คำพูดของเรา “มาสิ มาเล่นด้วยกัน” เธอพร้อมรอยยิ้มอันสดใส ราวกับจะเล่นกับความรู้สึกของผู้ฟัง “เธอไม่มีวันตามฉันทันหรอก”

ฉันยิ้ม

ร่างกายที่แสนเหนื่อย หัวใจที่บอบช้ำ สายตาที่พร่ามัว เธอเด่นชัดเจนขึ้นมา ทำไมปล่อยให้มีการเดินเล่นในพื้นที่ส่วนตัวของเรา เธอเข้ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันมากไปแล้วนะ ฉันอยากจะตะโกนไล่เธอแต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้เธอเดินไปพร้อมๆกัน

ย้อนแย้ง…

เธอรู้ ว่าฉันไม่ชอบความย้อนแย้ง เธอรู้ แต่ก็ยังทำให้ฉันต้องเถียงกับความรู้สึกของตัวเอง เธอใจร้ายเสียจริง

เคยมีใครสักคนบอกว่า ชีวิตหนึ่งของเรา อาจไม่ต้องการ “ความเข้าใจ” จากใครสักคนเลยก็ได้ เราทุกคนแค่ต้องการ คนที่ยอมรับความเป็นเราได้ก็เท่านั้นเอง  ฉันไม่เรียกร้อง เพราะมั่นใจในระดับหนึ่งว่าไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ฉันคิดได้มากเท่าตัวฉันเอง

ตึ้งตึ่ง ตึ้งตึ่ง ตึ้งตึ่ง

เสียงเทคโนโลยีปลุกฉันจากโลกความฝัน

“อรุณสวัสดิ์” คำพูดติดปากที่ต้องกระซิบให้ลมริมระเบียงฟังทุกวัน มือถือเครื่องน้อย เปิดกล้องหลังราวกับเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่

ใช่ เธอยิ่งใหญ่….

ชีวิตช่วงนี้เหนื่อยไปนะ อีกกี่วันนะ ถึงจะได้หยุดยาว อีกกี่วันนะ วันพักผ่อนจะเดินทางมาถึง

วันนี้ต้องไปทำงาน ที่ทำงานจะมีปัญหาเรื่องเดิมๆอีกหรือเปล่า เฮ้อ แค่คิดก็ท้อใจกับการไปทำงานเสียแล้ว

การแต่งเนื้อแต่งตัวเป็นเรื่องที่ฉันข้ามไปราวกับเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น ยิ่งพูดถึงเรื่องแต่งหน้าแล้วนะ แค่ประแป้งบนแผ่นครีมกันแดดได้ก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว ทำไมฉันแย่ขนาดนี้นะ

หยิบหูฟัง เปิดเพลงประจำตัว ฮัมเพลงเดินก้าวสั้นๆ แต่เร็วพอจะสัมผัสลม อื้อ วันนี้อากาศเย็นกว่าปกติ

เมื่อหลุดออกมาจากเรือนพัก 21 ชั้น มองไปทางซ้ายมือ เจ้าดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงลอดก้อนเมฆปุยๆออกมา “อรุณสวัสดิ์”

เป็นอีกเช้าที่รถเยอะ เป็นอีกวันที่การเดินทางทำให้เผลอหลับบนรถเมล์สายเดิม

ฉันสะดุ้งตื่น

เสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลา 05.30 น.

เสียงเทคโนโลยีปลุกให้ฉันตื่นจากความฝัน

อรุณสวัสดิ์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s