ทาเคะกับกุญแจ

เมื่ออาทิตย์ก่อน เจ้าของทาเคะปั่นเจ้าตัวเล็กไปซ่อมเบรกที่เสียมาหลายสัปดาห์ และพามาจอด ณ จุดจอดเดิมกลางเมืองหลวง
เราบังเอิญผ่านไปทำธุระไม่ไกลจากที่ทาเคะจอดอยู่ เลยถือโอกาสแวะไปเยี่ยมเจ้าตัวเล็ก…
ทาเคะสบายดีแล้ว เบรกใช้งานได้ดี แถมยังมีไฟท้ายอันเล็กๆขันแนบเปรี๊ยะเพิ่มมา ทาเคะยังต้องเปลี่ยนยางแฮนด์ที่ฉีกขาดไป เรากระซิบคุยกับทาเคะอยู่ไม่นาน ก็บอกลาก่อนไปทำงาน

ก่อนหน้านั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ เจ้าของทาเคะได้เอากุญแจทาเคะคืนไป เพราะจำเป็นจะต้องใช้จักรยานคันน้อย เราเศร้านิดหน่อย จริงๆแล้วก็เป็นสิทธิ์ของเขาน่ะ จักรยานของเขา แต่ความจริงอีกอย่าง คือ ความเศร้าก็ไม่เข้าใครออกใคร ความรักก็เช่นกัน ห้ามกัน บังคับกันไม่ได้หรอก

ความเหงาเดินเข้ามาเงียบๆ เราส่งกุญแจคืน บอกตัวเองให้เข้มแข็ง ยิ้มให้ทาเคะ ทาเคะยิ้มตอบ🙂

ความเหงาไม่น่ากลัวเท่าความคิดถึง ความคิดถึงไม่น่ากลัวเท่าความโหยหา…

เราเริ่มหาจักรยานถูกๆสักคัน แต่จักรยานที่ตรงใจมักจะไม่ได้เดินเข้ามาอย่างง่ายๆ ความรักก็ยากประมาณนั้น

อะไรที่ง่ายมักมีคุณค่าน้อยกว่าสิ่งที่ยาก หรือ ในความเป็นจริงแล้ว คุณค่าถูกตัดสินด้วยความยาก ความง่าย หรือ คุณค่าอาจไร้ค่าถ้าหากมันง่ายจนเกินไป

วันนี้ กุญแจทาเคะกลับมาเจอเพื่อนๆในพวงกุญแจพวงน้อยของเรา “เราอยากพาทาเคะไปเที่ยว ” อาจจะเป็นข้ออ้างที่ตรงกับความรู้สึกที่สุด อาจจะผิดไปนิดหน่อยตรงที่ จริงๆแล้ว ทาเคะต่างหากที่พาเราไปเที่ยว

ปกติ เราเป็นคนพกพวงกุญแจพวงนี้ติดตัวตลอด เรายิ้มให้กุญแจทาเคะเป็นประจำ เหมือนมีทาเคะติดตัวไปด้วย
หรือเราเสพติดสิ่งที่เป็น”สัญลักษณ์”
สัญลักษณ์ของทาเคะ คือ กุญแจ
สัญลักษณ์ของกล้อง คือ พวงกุญแจ
สัญลักษณ์ของความรัก คือ ความทรงจำ
สัญลักษณ์ของคนบางคน คือ แหวน

เราพกสิ่งเหล่านี้ เราพกตัวแทนของความรู้สึก

ยิ้มยิ้มเนอะ

ว่าแต่ ทาเคะ เราไปเที่ยวไหนกันดี …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s