. . ความว่างเปล่า . .

ใครคนหนึ่งสอนให้เรารู้จักการพึ่งตนเอง ไม่เอาตัวเองไปผูกไว้กับความรู้สึก ความสัมพันธ์กับใครคนอื่น เขายังสอนอีกว่า การที่เรายิ้มได้แม้ในวันที่อยู่กับตัวเอง เราก็จะเป็นคนที่มีความสุขในระดับหนึ่ง

เมื่อเดินมาถึงวันหนึ่ง เรารู้สึกว่าการที่มีใครสักคน (โดยเฉพาะคุณ) คือ ความสุข โดยที่ความสุขที่ส่งมอบมาให้กันผ่านช่องทางต่างๆ ใช่ วันคืนเหล่านั้น น่ารัก น่ากอดเลยทีเดียว เราสองคนมอบเวลา มอบความรู้สึก มอบคำพูดมากมายให้กัน สุดท้ายเราก็มอบรอยยิ้มให้กันเป็นเรื่องปกติ

เมื่อวันเวลาผ่านไป เราเริ่มมองเห็นว่า สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการเป็นสิ่งที่เราไม่ต้องการจะมอบให้ เมื่อเวลาผ่านไป เวลา ความรู้สึก คำพูด และรอยยิ้มที่เคยมี กลับหายไป

เราไม่ได้เริ่มตามหาสิ่งที่หายไป เรากลับโยนสิ่งที่หายไปทิ้งราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นไม่เคยมีตัวตน และเริ่มลามไปถึงการที่มองไม่เห็นอีกฝ่าย

สุดท้าย สิ่งที่เหลือ ไม่มีแม้ความทรงจำ ไม่มีแม้คำพูดบอกลา ไม่มีแม้รอยยิ้มก่อนการจากลา

สุดท้ายแล้วเราเหลือเพียง . . ความว่างเปล่า . .

 

โพสต์วันที่ 19 เมษายน 2558

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s