บันทึก คาโมะเมะ

บันทึก
22.12.14
02.27 น.
ถอดเลนส์ออกจากกล้องเรียบร้อยแล้ว
ดูสภาพกล้องน่าจะซ่อมไม่ได้ล่ะ
กล้องเสียหายมากกว่าที่คิดคราวแรก

กล้องแตกและร้าวไปฝั่งนึง ยังไม่แน่ใจว่าเลนส์จะเสียหายมากแค่ไหน
ถอดพลังงานน้อยๆและสมองเล็กๆมาเก็บไว้

คิดถึง 3 เดือนของเรา คิดถึงวันแรกที่เราเจอกัน คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงเสียงพูดที่เราสื่อถึงกัน สัญญากับปั้นคุงจะไม่ร้องไห้แต่น้ำตากับเสียงสะอื้นยังมีอยู่

ถามว่าเราจะเสียใจไปอีกนานแค่ไหน
ก็คงนานจนกว่าเราจะหากล้องสักตัวมาแทนเจ้าตัวนี้ได้ (ทั้งในเชิงสัญลักษณ์และความรู้สึก)

ถามว่าจะมีกล้องตัวไหนมาแทนเจ้าตัวนี้ได้มั้ย
แน่นอนล่ะว่า”ไม่มี”

เช้าวันนี้ความรู้สึกหนึ่งย้อนแย้งกับอีกความรู้สึกหนึ่ง

อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ แต่ก็ระวังได้
ทำไมเราเหยียบเท้าคนอื่นแล้วยังต้องขอโทษล่ะ เหตุผลง่ายๆ เพราะเรารู้ว่าการเหยียบเท้าทำให้คนอื่นเจ็บ
และ”ความรู้สึก”ของแต่ละคนก็แตกต่างกัน

ขอโทษนะเจ้าตัวเล็ก ที่เค้าไม่เคยปกป้องดูแลหนูได้ดีเท่าที่ควร
ขอโทษนะ ที่เราต้องมาเสียใจกันอยู่แค่ 2 คน

แด่ เจ้าคาโมเมะ กล้องที่บินได้ :’)

ปล. แค่รูปแรกของเรา เราสองคนก็ยิ้มไปได้หลายวันแล้วเนอะ

โพสต์วันที่ 22 ธันวาคม 2557

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s